Ik zeg vaak dat je in je leven zoveel mogelijk eerste keren moet verzamelen. Eerste keren betekent nieuwe ervaringen opdoen. Iets proberen wat je nog nooit hebt gedaan. Een onbekende plek ontdekken. Het houdt je nieuwsgierig en je wereld wordt er groter van.
Maar niet iedere eerste keer kies je zelf.
Zo zat ik pasgeleden voor het eerst in een rolstoel.
Nou, die stond niet bepaald op mijn bucketlist.
Een bijzonder aanbod
Tijdens onze vakantie gingen we ook twee dagen naar vrienden in Duitsland
‘Je moet het gewoon eerlijk zeggen’, appte mijn vriendin. ‘Maar wij dachten dat het misschien handig voor je zou zijn als we een rolstoel voor je regelen. Die kunnen we meenemen en alleen gebruiken als je die nodig hebt. Voel jij je daar comfortabel bij?’
Oef. Daar was ik zelf nu echt nooit opgekomen. Ik kan namelijk best lopen. Alleen voelt 42 meter voor mij als een marathon. Zelfs met een rollator is mijn wereld daardoor behoorlijk klein geworden. Een rolstoel zou betekenen dat ik makkelijker mee kon. Dat we niet steeds rekening hoefden te houden met wat ik wel of niet aankon.
Geloof me, dat scheelt een hoop schuldgevoel.
Net toen ik enthousiast ‘ja, graag’ wilde antwoorden, kwam er nog een ongemakkelijke eerste keer bij. Mijn gewicht ter sprake brengen. Mijn kilo’s evenaren namelijk het aantal centimeters dat ik groot ben. En ook al ben ik geen twee meter, een standaardrolstoel zou niet passen.
Geloof me: niet bepaald mijn favoriete gespreksonderwerp. Toch was er iets wat veel zwaarder woog dan die schaamte. De liefde achter het aanbod.
Vrienden die niet dachten: wat kan Tan allemaal niet meer? Maar: hoe zorgen we dat ze overal bij kan zijn? En vervolgens alles op alles zetten om dat voor elkaar te krijgen.
De zetel voor de prinses
Na een middag bellen en hun netwerk inschakelen, was het gelukt. Er was een passende rolstoel geregeld. Of rolstoel? No way. Het blauwe gevaarte werd ter plekke omgedoopt tot zetel voor de prinses. Kijk, zó belangrijk zijn woorden voor je beleving.
En toen moest ik er ook echt in gaan zitten. Dat voelde vreemd. Ik kreeg mijn voeten niet zelf op de voetensteunen. Voor iets heel eenvoudigs had ik ineens hulp nodig. Vertrouwen geven en de regie loslaten. Niet echt mijn happy place.
En natuurlijk begon mijn brein onmiddellijk overuren te draaien. Ben ik niet ontzettend lastig? Kunnen ze me eigenlijk wel vooruit krijgen? En dat hier, met al die heuvels en kinderkopjes?
Gelukkig was de hofchauffeur megafit. Hij liet het zelfs lijken alsof het hem geen enkele moeite kostte. Alsof hij zelf ook de tijd van zijn leven had.
Uitzicht op een blinde muur
Al snel ontdekte ik hoe weinig onze wereld op rolstoelgebruikers is ingericht.
Drempels, smalle doorgangen, deuren en trappen. Zelfs door de deur van onze hotelkamer paste de koninklijke zetel niet. Nu kon ik gelukkig opstaan en naar binnen lopen. Maar wat als je dat niet kunt?
Mijmerend schoot me een oude herinnering binnen.
Zo zagen mijn vriendinnen jaren geleden iemand in een rolstoel die pontificaal voor een blinde muur was neergezet. ‘Die heeft vast straf’, grapten we. We lagen dubbel.
Nu begreep ik pas hoe belangrijk het is dat degene die je duwt, zich ook een beetje in jouw positie verplaatst. Want je kunt niet zomaar even opzij stappen of zelf bepalen waar je gaat staan.
Ook daarin was mijn hofchauffeur goud waard. Hij lette er voortdurend op dat ik overal bij betrokken was. Dat ik mee kon kijken, mee kon genieten en niet ergens aan de zijlijn belandde. Of voor een blinde muur.
De mooiste wandeling sinds jaren
Dankzij die rolstoel konden we na het eten met zijn viertjes wandelen door de binnenstad. Iets wat voor mij al jaren niet meer mogelijk was. De knusse lichtjes. De zachte avond. Het fijne gezelschap. Gewoon samen op pad, zonder me druk te hoeven maken of ik de volgende stap nog wel kon zetten.
Die avondwandeling was goud waard.
En ergens onderweg realiseerde ik me iets bijzonders.
Daar zat ik dan. In mijn koninklijke zetel, die ik aanvankelijk vooral had geassocieerd met alles wat ik niet meer kon. En juist dankzij dat ding kon ik iets beleven wat anders aan me voorbij was gegaan.
Wat ik als een beperking zag, bleek die dag juist een mogelijkheid.
Niet omdat ik het geweldig vond om afhankelijk te zijn. Of omdat alle ongemakken plotseling verdwenen waren. Maar omdat twee lieve mensen niet keken naar wat onmogelijk was, maar zich afvroegen wat wél kon.
Een andere blik maakt ruimte
Deze eerste keer bracht me meer dan een mooie herinnering. Ik ontdekte hoe bijzonder het is wanneer iemand niet voor jou denkt, maar met jou. Ze hadden ook kunnen besluiten dat een wandeling er gewoon niet in zat. Of dat ik vast geen zin zou hebben om in een rolstoel te zitten.
In plaats daarvan stelden ze een vraag. En daarmee openden ze letterlijk een wereld die voor mij steeds kleiner was geworden.
Dat inzicht neem ik mee voor de rest van mijn leven. Zowel persoonlijk als in mijn werk. Want ook daar is het verleidelijk om meteen met oplossingen te komen. Denken we te weten wat een klant nodig heeft, wat werkt of waarom iets niet mogelijk is.
Terwijl een goede vraag vaak zoveel meer oplevert dan een pasklaar antwoord.
Niets invullen voor de ander. Maar nieuwsgierig blijven. Luisteren. Meedenken. En af en toe een mogelijkheid zien, waar de ander zelf nog niet aan gedacht had. Wat een rijkdom.
Misschien begint het maken van meer ruimte voor iedereen wel met zoiets eenvoudigs als oprechte aandacht.

Für meine Queen und meinen wunderbaren Hofchauffeur:
Ihr habt mir nicht nur eine unvergessliche erste Erfahrung ermöglicht, sondern auch ein Stück Freiheit geschenkt.
Danke, meine Queen, dass du die Idee hattest und so liebevoll an mich gedacht hast. Und danke, mein lieber Hofchauffeur, dass du mich nicht nur geschoben, sondern dafür gesorgt hast, dass ich überall dabei sein konnte.
Ihr habt für immer einen besonderen Platz in meinem Herzen. ❤️
Tanja Cavaljé, VA en contentmarketeer. Ik help ondernemers die denken “ik moet hier eigenlijk iets mee…” maar niet weten waar te beginnen. Samen fixen we het. En snel ook.

Vraag, reactie, suggestie of opmerking?
Mail Vlinderss.



